Horrie Dargie

Horrie Dargie - [ur.7.07.1917r-zm. 30.08.1999r],australijski muzyk grający na harmonijce ustnej.Horrie Dargie urodził się w Whyalla, w południowej Australii ,jako drugi syn Andrewa Dargie i Adelaidy (z domu Sargent).
Dargie rozpoczął swoją muzyczną karierę jako harmonijkarz. Wstąpił do Yarraville Mouth Organ Band,później dołączył do zespołu Williama Ketterera "Victorian Mouth Organ Band",który składał się z najbardziej obiecujących muzyków w stanie Victoria.W 1938r przeniósł się do Sydney,gdzie studiował klarnet i instrumentację oraz założył własną szkołę harmonijki we wspomnianym Sydney.
Razem z Williamsonem, Loisem, i Metcalfe ,Shea i Bertramem na basie założył grupę harmonijkową Rockin' Reeds.Horrie Dargie wstąpił do australijskiej armii w 1941 roku i służył w Nowej Gwinei , a później pracował w okupacyjnej armii w Japonii. Wrócił do Melbourne w 1947 roku, a następnie grał w słynnym Horrie Dargie Quintet.Uzyskał on dużą popularność dzięki wytężonej pracy by w 1952r zagrać w Sydney pożegnalny koncert,tuż przed wyjazdem do Anglii.Zarejestrowana trochę przez przypadek płyta z tego koncertu zostaje pierwszą Złotą Płytą w Australii.
W Anglii zespół zagrał serię udanych koncertów wyjątkowych ze względu na charakterystyczne brzmienie, humor, i indywidualny styl.Podczas trasy koncertowej Horrie zachorował na polio,która uniemożliwiło mu grę na swoim instrumencie.Po ciężkiej walce z chorobą powraca do działalności muzycznej w 1958r wydając duży hit "Green Door".
W 1958 Dargie powrócił do Australii, gdzie podjął pracę w Channel 9 , gdzie był odpowiedzialny za dział talentów.Stał się popularnym konferansjerem występując minn. " The Price is Right " i "The Go!!!",gdzie regularnie śpiewali Johnny Young , Ian Turpie i Olivia Newton-John .Założył wytwórnię Go! Records w 1964 roku w celu promowania artystów, którzy pojawili się we wspomnianych widowiskach.W sierpniu 1967r Channel 9 rezygnuje ze wspomnianego show,a utrata promocji w telewizji doprowadziła do upadku też wytwórni płytowej.Dargie jest pamiętany za jego muzyczne aranżacje do filmu Krokodyl Dundee i show TV Leyland Brothers. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I Hear A Rhapsody	Horrie Dargie	11.1941	ncc	-	Regal Zonophone G24419	-
The Sunshine State	Horrie Dargie	02.1959	81[13]	-	Columbia DO 4018	-
The Alexandra Waltz	Horrie Dargie	08.1959	33[15]	-	Columbia DO 4085	-
Tie Me Kangaroo Down, Sport	Horrie Dargie	05.1960	34[20]	-	Astor A 7007	-
Got A Zac In The Back Of Me Pocket	Horrie Dargie	10.1960	75[11]	-	Astor A 7011	-
My Boomerang Did Come Back	Horrie Dargie	03.1962	98[1]	-	Astor A 7015	-

Dante and The Evergreens

Dante and The Evergreens była popową grupą amerykańską założoną w Santa Monica College w Kalifornii w 1959r.Zwrócili uwagę Deana Torrence [z duetu Jan & Dean],który polecił ich swoim menadżerom w osobach Herba Alperta i Lou Adlera.Aranżacjami grupy zajmował się Tony Moon,który grał także na gitarze na płytach zespołu.
Zdobyli popularność na rynku amerykańskim piosenką "Alley Oop" autorstwa Dallasa Fraziera.Ich wersja tego utworu trafiła na 15 miejsce listy Billboardu,podczas gdy wykonanie The Hollywood Argyles trafiło na szczyt tej samej listy.Ich następny i ostatni singiel na Hot 100 "Time Machine" doszedł do 73 miejsca.
Grupa była jednym z pierwszych "białych" ansambli występujących w kultowych miejscach murzyńskiego rhythm'n'bluesa jak nowojorski Apollo Theatre , Philadelphia Uptown Theater , czy waszyngtoński DC Howard Theater.Trwało to kilka lat po wydaniu przebojowych singli,do czasu ,gdy zachorował w 1964r Frank Rosenthal i grupa musiała się rozwiązać. Rosenthal koniec końców powrócił na studia,a Bill Young kontynuował karierę solową jako wokalista i aktor.Donald Drowty nagrywał póżniej z Dante and His Friends,oraz komponował i produkował nagrania dla Mellin Music Publishing,miin. Isley Brothers i McCoys.
Tony Moon, po rozpadzie grupy ku przeniósł się do Nashville i został gitarzystą w zespole towarzyszącym Brendzie Lee w ciągu najbliższych kilku lat.Osiągnął wiele sukcesów jako twórca piosenek,będąc jednym z dwóch kompozytorów z Nashville,których utwory wykonywali The Beatles i Pearl Jam. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Alley-Oop / The Right Time	Dante and The Evergreens	04.1960	50[13]	-	W&G WG-SPN 595	[written by D.Frazier][produced by Herb Alpert,Lou Adler]
Time Machine / Dream Land	Dante and The Evergreens	10.1960	87[3]	-	Top Rank TRK 135	[written by B.Mann,H.Greenfield][produced by Herb Alpert,Lou Adler]

Danny and The Juniors

Danny & the Juniors,kwartet wokalny z Filadelfii ,który tworzyli Danny Rapp [tenor], Dave White [tenor], Frank Maffei [tenor] i Joe Terranova [baryton,bass].Byli najbardziej znani ze swojego przeboju "At the Hop" napisanego przez kompozytorski team Dave White i John Madara,który nagrali w 1957r.Do 1963r nagrali jeszcze kilka hitów,które weszły do Top40 listy Billboardu jak "Rock and Roll Is Here to Stay" ,"Dottie" i "Twistin' U.S.A.".
Byli oni szkolnymi kolegami z Filadelfii,urodzonymi w 1940 i 1941r,którzy pod koniec lat 50-tych założyli rock'n'rollowe taneczne combo początkowo nazywające się Juvenairs.
Rapp jako lider grupy projektował choreografię ich kroków tanecznych.Występowali na szkolnych imprezach i lokalnych estradach dokoptowując do swego składu saksofonistę Lennie Bakera.W karierze pomógł im lokalny biznesmen John Madara,a do lokalnego środowiska artystycznego wprowadziła ich autorka tekstów i wokalistka Artie Singer,która była też właścicielką wytwórni Singular.To ona zasugerowała zmianę tytułu piosenki autorstwa White'a "At the bop" na "At the hop",sugerując ,że termin bop wyszedł już z mody.Skróciła też nazwę grupy do Juniors i przekazała demo z piosenką lokalnym didżejom.Zaprezentowała ten utwór też Dickowi Clarkowi,który prowadził z Filadelfii swój telewizyjny show,a ten zaproponował grupie udział w swej audycji.
"At the Hop" okazało się sukcesem i stał się regionalnym hitem, sprzedając 7.000 egzemplarzy w jednym tygodniu.Wytwórnia Singular ,która pierwotnie wydała wspomniany singiel sprzedała swoje prawa do piosenki za 5.000$ dla ABC Paramount.Sam singiel w grudniu 1957r wszedł na szczyt listy przebojów , gdzie pozostał przez siedem tygodni.
Następnym singlem była też kompozycja White'a "Rock and Roll Is Here to Stay",która weszła do Top20 listy Hot 100 Billboard .Grupa koncertowała podczas serii koncertów Alan Freed's Travelling Rock'n'roll Shows.Na początku lat 60-tych zespół przeszedł pod skrzydła wytwórni Swan by w 1963r rozwiązać się.
Madara prowadził własny sklep muzyczny i razem z White'm śpiewał w grupie Spokesmen,która wylansowała niewielki hit "The Dawn of Correction",będący odpowiedzią na przebój "Eve of destruction" Barry McGuire.White nagrał też solowy album dla Bell Records w 1971r pod szyldem David White Tricker.Wokalista Danny Rapp popełnił samobójstwo w 1983 roku.Saksofonista Lennie Baker został założycielem nostalgicznej grupy Sha-Na-Na. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
At the Hop / Sometimes (When I'm All Alone)	Danny & The Juniors	04.1958	10[18]	-	W&G WG-SPN 595	[written by David White,Arthur Singer,John Madara]
Back to the Hop / The Charleston Fish	Danny & The Juniors	12.1961	86[5]	-	Top Rank TRK 135	[written by Terranova/White]

Alun Davies

Alun Davies (ur 1943) jest walijskim gitarzystą, muzykiem studyjnym, nagrywającym artystą i kompozytorem, który zyskał sławę przede wszystkim dzięki współpracy jako gitarzysta i wokalista towarzyszący   angielskiemu muzykowi Catowi Stevensowi, od początku 1970 roku do 1977 roku.
Przed swoją współpracą ze Stevensem, Davies pisał piosenki, śpiewał, i wystąpił  na dwóch albumach: w 1963 roku, z Jonem Markiem, (znanym później jako John Michael Burchell) , a w 1968 roku, jako część zespołu  Marka oraz trzema innymi osobami grali pod szyldem Sweet Thursday, kiedy muzyka folk-rockowa muzyka była jeszcze w powijakach. Kiedy ich wytwórnia ogłosiła bankructwo, Davies został zaproszony przez Cata Stevensa jako muzyk sesyjny, który próbuje zmienić jego brzmienie i miejsce w świecie muzyki.
Doświadczenie Daviesa, podobne upodobania w powstającym folk-rockowym gatunku i możliwości jako gitarzysty i wokalisty umieściło go w kluczowej roli w karierze Stevensa , w serii hitów i albumów  certyfikowanych platyną. Dwa takie albumy, Tea for the Tillerman i Teaser and the Firecat, napędziły   sławę i karierę Stevensa ,jako gwiazdy muzycznej, i utrwaliło przyjaźń między dwoma mężczyznami.
 Davies, który nagrał solowy album po kilku latach towarzyszenia Stevensowi odniósł stosunkowo mały komercyjny sukces na własną rękę, szczególnie będąc po kilku latach   w cieniu charyzmatycznego Stevensa.
 Kontynuował występy z nim i nagrania, do momentu przejścia Stevensa na islam  i przejścia na emeryturę ze sceny pop w roku 1977.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Daydo	Alun Davies	09.1972	43[5]	-	CBS SBP 234 184	-

Frankie Davidson

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I care of you	Frankie Davidson	05.1960	56[12]	-	W&G WG-SL 933	-
Just for Today / Detour	Frankie Davidson	01.1961	56[4]	-	W&G WG-S 1074	-
Yabba dabba doo	Frankie Davidson with The Sapphires	12.1961	42[11]	-	W&G WG-S 1331	-
Have you ever been to see king's cross	Frankie Davidson	05.1962	4[20]	-	W&G WG-S 1418	-
Broken wings	Frankie Davidson	01.1964	83[5]	-	W&G WG-S 1799	-
Hector The Trash Collector	Frankie Davidson	05.1968	70[9]	-	Festival FK 2281	-
What a wonderful day to fall in love	Frankie Davidson	01.1969	86[1]	-	Festival FK 2580	-
Gimme Dat Ding / Witchetty Willie's Worldwide Walkabout Walla Walla Wookazoo Band	Frankie Davidson	08.1970	21[11]	-	Fable FB 013	-
The Ball Bearing Bird / I've Gotta Get Back to Cindy	Frankie Davidson	05.1971	55[10]	-	Fable FB 057	-
I love a sunburnt football	Frankie Davidson	08.1973	79[5]	-	M7 MS 021	-
The Aussie Barbecue Song	Frankie Davidson	01.1981	53[15]	-	Summertime SUM 002	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Frankie Davidson	Frankie Davidson	07.1973	58[10]	-	M7 MLF 018	-

F.R. David

Elli Robert Fitoussi (ur. 1 stycznia 1947 w Tunisie), piosenkarz francuski.
Karierę zaczynał w latach 70-tych jako gitarzysta współpracujący z Vangelisem. Następnie był wokalistą francuskiego zespołu Les Variations. Po rozwiązaniu zespołu przez kilka lat pracował w USA jako muzyk sesyjny, grając między innymi z Toto.
Po powrocie do Europy nagrał swój wielki hit Words, który podbił listy przebojów całej Europy w 1982. Później już nigdy nie udało mu się nagrać tak wielkiego przeboju.
W 1984 roku F.R. David wydał album "Long Distance Flight", a trzy lata później kolejny - "Reflections". Wokalista ma na koncie jeszcze kilka kompilacji największych przebojów. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Words	F.R. David	01.1983	12[41]	7[13]	Carrere 104031/Carrere 104031	-

Mac Davis

Mac Davis

Właśc. Mac Scott Davis, ur. 21 .01 .1942 w Lubbock w stanie Teksas (USA). Davis w młodości interesował się przede wszystkim muzyką country, ale w 1955 "przestawił" się na rock'n'rolla - poszedł wtedy na koncert, podczas którego zobaczył Elvisa Presleya i Buddy'ego Holly'ego (wydarzenie to opisał potem w piosence "Texas In My Rear View Mirror" z 1980). Davis komponował własne piosenki, nauczył się też grać na gitarze.
Przeprowadził się do Atlanty w stanie Georgia, gdzie "zdał egzamin z picia piwa i słuchania rock'n'rolla". Ożenił się w wieku 20 lat, a jego syn Scotty stał się bohaterem kilku piosenek,minn. "Watching Scotty Grow" w wykonaniu Bobby'ego Goldsboro i Anthony'ego Newleya. Na początku lat 60-tych Davis pracował na stanowiskach administracyjnych w wytwórniach płytowych Vee Jay i Liberty, nagrał też kilka singli, które jednak nie odniosły żadnych sukcesów (m.in. własną wersję "Honey Love" z repertuaru Drifters). Wiele z jego wczesnych nagrań trafiło na wydaną w 1984 kompilację niezbyt trafnie nazwaną 20 Golden Songs ("20 złotych piosenek"). Producentem singla "I Protest" - parodii Boba Dylana - był Joe South.
Davis skomponował też utwór "The Phantom Strikes Again", który wykonywała formacja Sam The Sham And The Pharaohs. W 1967 odniósł pierwszy sukces na listach przebojów wykonywanym przez Lou Rawlsa utworem "You're Good For Me". Natomiast utwory "Friend, Lover, Woman, Wife" oraz "Daddy's Little Man" wykonywał O.C. Smith. Davis skomponował też piosenki "Memories" i "Nothingsville" do programu telewizyjnego, którym na scenę wrócił w 1968 Elvis Presley.
Innym utworem Davisa wykonywanym przez Elvisa w czasach jego "renesansu" był "In The Ghetto" o tematyce społecznej. Presley nagrał też "Don't Cry, Daddy" ("Nie płacz, tato" - inspiracją dla tej piosenki było prawdziwe wydarzenie - Scotty powiedział tacie, żeby nie przejmował się telewizyjnymi relacjami z wojny wietnamskiej), "Clean Up Your Own Back Yard", "Charro" i "A Little Less Conversation". Kenny Rogers And The First Edition wylansowali "Something's Burning", a formacja Gallery weszła na amerykańskie listy przebojów z popularnym utworem "I Believe In Music". Davis napisał też kilka utworów do filmu "Norwood" Glena Campbella, m.in. "Everything A Man Could Ever Need".
W 1971 Davis ożenił się po raz drugi, tym razem z 18-letnią Sarą Barg. Tytuł jego pierwszego albumu wziął się od przezwiska, które nadał Davisowi Glen Campbell - Song Painter (Malarz piosenek). Był on pełny dobrych kompozycji, ale głos Davisa miał swoje ograniczenia, a poza tym aranżacje "skąpane" były w smyczkach. W 1972 Davis wszedł na 1. miejsce amerykańskich list przebojów z przyjemnym, acz niezbyt ciekawym nagraniem "Baby, Don't Get Hooked On Me" -jego powodzenie, o ironio, opierało się na rozgłosie uzyskanym dzięki protestom feministek. Davis powiedział wtedy: "Tekst brzmiał arogancko, ale tak naprawdę chciałem powiedzieć "nie zakochuj się we mnie, bo na to nie zasługuję". Sukcesy odniosły również inne single-"One Hell Of A Woman", "Stop And Smell The Roses", "Rock'n'Roll (I Gave You The Best Years Of My Life)" i "Forever Lovers". Magazyn "Rolling Stone", którego dziennikarzom nie podobały się przeboje Davisa w stylu łączącym pop z country, napisał, że "uczynił on więcej niż ktokolwiek inny, by cofnąć rozwój muzyki popularnej w lata 70-te".
Kędzierzawy golfista często pisał o miłości do swej żony, która go jednak opuściła w 1975, by na krótko zostać małżonką Glena Campbella. W trakcie swej kariery Davis występował m.in. w klubach Las Vegas i zagrał w filmach "North Dallas 40", "Cheaper To Keep Her" i "The Sting II". "You're My Best Friend", oczywisty ukłon w stronę Dona Williamsa, stał się przebojem na listach country w 1981, a utwór "I Never Made Love (Till I Made Love To You)" spędził na nich sześć miesięcy w 1985. Dowcipną piosenkę Davisa "It's hard to be humble" wykonywał na koniec swoich koncertów Max Bygraves.
Davis nie zdobył nigdy większej popularności w Wielkiej Brytanii, ale w USA - nawet jeśli nie będzie już komponował żadnych przebojów - ma zapewnioną pracę w lokalach rozrywkowych Las Vegas. W 1989 postanowił przejść na emeryturę, ale po intensywnej kuracji odwykowej (był alkoholikiem) powrócił z nowym albumem w 1994r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
I'll Paint You a Song/Closest I ever came	Mac Davis	10.1970	68[7]	-	CBS BA 221 754/-	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall][68.Country Chart][piosenka z filmu "Norwood"]
Baby Don't Get Hooked on Me /Poem for my little lady	Mac Davis	09.1972	2[24]	3[16]	CBS BA 221 912/CBS BA 461 407	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall]
Dream Me Home / Spread Your Love on Me	Mac Davis	04.1973	91[2]	-	CBS BA 221 968/-	[written by Mac Davis][produced by Rick Hall]
One Hell of a Woman / Poor Man's Gold	Mac Davis	07.1974	43[14]	-	CBS BA 222 069/-	[written by Mac Davis,Mark James,Rick Hall][produced by Rick Hall]
Stop and Smell the Roses / Poor Boy Boogie	Mac Davis	11.1974	78[6]	-	CBS BA 222 092	[written by Mac Davis,Rick Hall, Doc Severinsen][produced by Rick Hall,Gary Klein]
It's Hard to Be Humble / The Greatest Gift of All	Mac Davis	07.1980	9[31]	3[27][gold]	Casablanca 6198 358/Casablanca NB 2244	[written by Mac Davis][produced by Larry Butler]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Ausl]	Komentarz
Baby, Don't Get Hooked on Me	Mac Davis	01.1973	63[3]	-	CBS SBP 234 214	-
Stop and Smell the Roses	Mac Davis	07.1974	60[13]	-	CBS SBP 234 492	-
It's Hard to Be Humble	Mac Davis	07.1980	48[17]	-	Casablanca 6399 067	-