De La Soul

De La Soul - amerykański zespół hip-hopowy założony w 1987 w Long Island, stan Nowy Jork.
Charakterystyczne dla grupy są inteligentne teksty, z dużą dawką poczucia humoru oraz ekletyczne podkłady. Muzycy maja wkład w rozwój jazz rapu i alternatywnego hip-hopu.
Zespół składa się z trzech członków: Posdnuosa, Trugoy'a i Maseo. Zadebiutowali na amerykańskiej scenie muzycznej wydając krążek 3 Feet High and Rising. Album, zawierający żartobliwe gry słowne, innowacyjne sample i dowcipne skity został okrzyknięty arcydziełem. Zdobył nawet tytuł albumu roku magazynu NME, kojarzonego raczej z muzyka gitarową.
Był to największy sukces grupy, kolejne wydania sprzedawały sie coraz słabiej, mimo świetnych ocen krytyków. W 2006 zespół został uhonorowany nagrodą Grammy za nagranie wraz z Gorillaz singla Feel Good Inc..
Najnowszym albumem grupy jest Are You In?, wydany 28 kwietnia 2009 roku, na 20 rocznicę debiutanckiego 3 Feet High and Rising.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Say No Go	De La Soul	11.1989	-	11[14]	-/Festival K 766	[written by P. Huston, K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, P. Wynn and G. Clinton][produced by Prince Paul, De La Soul]
Eye Know	De La Soul	06.1990	-	17[8]	-/Festival K 10013	[written by P. Huston, K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Masonn][produced by Prince Paul, De La Soul][sample z "(Sittin' On) The Dock of the Bay"-Otisa Reddinga]
Ring Ring Ring (Ha Ha Hey)	De La Soul	06.1991	4[20]	5[24][gold]	Liberation/Tommy Boy K 10 349/Festival K 10 349	[written by P. Huston, K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason][produced by Paul Huston, De La Soul]
A Roller Skating Jam Named "Saturdays	De La Soul	09.1991	52[9]	4[12]	Liberation/Tommy Boy K 10 464/Festival K 10 464	[written by Kelvin Mercer, Paul Huston, Vincent Mason, Kamal Fareed Rodney Mathews][produced by Prince Paul]
Breakadawn	De La Soul	11.1993	-	15[6]	-/Festival C 12 152	[written by P. Huston, K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason][produced by Prince Paul, De La Soul][sample z "I can't help it"-Michael Jackson;"Quiet storm"-Smokey Robinson;"Song and dance"-Bar-Kays]
Fallin'	Teenage Fanclub and De La Soul	05.1994	-	12[7]	-/Sony 660272	[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, N. Blake, G. Love, R. McGinley, B. O'Hare][produced by Teenage Fanclub, De La Soul][piosenka z filmu "Judgment Night"][sample z "Free fallin'"-Tom Petty]
Stakes Is High	De La Soul	07.1996	-	27[6]	-/Festival C 1392	[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, J. Yancey, A. Jamal, L. R. Lynn][produced by De La Soul, Jay Dee]
All Good?	De La Soul featuring Chaka Khan	02.2001	34[5]	-	Tommy Boy Tommy Boy 2154	[written by K. Mercer, D. Jolicoeur, V. Mason, C. Khan][produced by De La Soul]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
3 Feet High and Rising	De La Soul	10.1989	-	28[11]	-/Festival L 30 169	[produced by Prince Paul]
De La Soul Is Dead	De La Soul	06.1991	11[21]	6[21]	Liberation/Tommy Boy L 30 542/Festival L 30 542	[produced by Prince Paul,De La Soul]
Buhloone Mindstate	De La Soul	11.1993	-	40[3]	-/Festival L 31 072	[produced by Prince Paul,De La Soul]
Stakes Is High	De La Soul	08.1996	-	45[1]	-/Festival C 31 609	[produced by De La Soul, Spearhead X, Skeff Anselm, O.Gee, Jay Dee]
Art Official Intelligence: Mosaic Thump	De La Soul	08.2000	32[2]	-	Tommy Boy TBCD 1348/-	[produced by De La Soul, Supa Dave West, Rockwilder, Jay Dee, Mr. Khalyl, and Deaf 2 U Inc.]
Timeless,The best of...	De La Soul	06.2003	-	40[1]	-/Warner 504665972	[produced by Bob Power , De La Soul , Jay Dee , Prince Paul , Dave West]

DeFranco Family

Kanadyjski zespół popowy rodziny nastolatków z Port Colborne w prowincji Ontario, działający w składzie: Tony (ur. 31.08.1959 r.), Benny (ur. 11.07.1954 r.), Nino (ur. 19.10.1956 r.), Marisa (ur. 23.07.1955 r.) i Merlina (ur. 20.07.1957 r.).
W latach, gdy powodzeniem cieszyły się takie zespoły rodzinne, jak The Osmonds, Jackson Five czy Partridge Family, firma Laufer Publications, wydająca największe czasopisma młodzieżowe lansowała ten sympatyczny kwintet w Kanadzie. Na łamach takich pism, jak "Tiger Beat" czy "Fave", zorganizowano całą kampanię promocyjną, skoncentrowaną na osobie 14-letniego lidera -wokalisty, Tony'ego DeFranco. który przypominał nieco Donny'ego Osmonda.
Dzięki pomocy odnoszącej wówczas sukcesy wytwórni płytowej 20th Century, wydawnictwo doprowadziło swą akcją debiutancki singel zespołu. "Heartbeat - It's A Lovebeat", do 3. miejsca amerykańskiej listy przebojów (sprzedano ponad 2 min egzemplarzy tej płyty). Następny singel, "Abra-Ca-Dabra", wszedł już tylko do Top 40, a ostatni przebój grupy - nowa wersja dawnego utworu "Save The Last Dance For Me" - do Top 20. Sukces okazał się więc chwilowy; nikt z licznej rodziny nie potrafił utrzymać go dłużej.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Heartbeat it' s a lovebeat/Sweet,sweet Loretta	DeFranco Family	11.1973	6[24]	15[1]	20th Century K 5301/Interfusion K 5301	-

Chris De Burgh

Chris DeBurgh (właśc. Christopher Davidson, 15.10.1948, Buenos Aires, Argentyna) - voc, 9. k, kompozytor, autor tekstów, producent nagrań.
Syn dyplomaty irlandzkiego. Dorastał w Argentynie, na Malcie, w Nigerii i Zairze. Kształcił się w dublińskim Trinity College.
Debiutował w klubach miast irlandzkich. Na pierwszych płytach przedstawił ballady (zazwyczaj o brzmieniu orkiestrowym), inspirowane muzyka dawną (The Key), jazzem (Sin City), piosenka kabaretowa i wodewilowa (New Moon, Summer Rain)przebojami country (Lonesome Cowboy, Watching the world) oraz folklorem narodów Ameryki Południowej (Brazil).
W końcu lat siedemdziesiątych ujednolicił repertuar, m.in. uwypuklił w wielu utworach, także w melancholijnych balladach, cechy muzyki rockowej i dyskotekowej oraz unowocześnił brzmienie (nawiązał współpracę z takimi producentami nagrań i aranżerami, jak Andrew Powell, Rupert Hine i Paul Hardiman).
Dopiero w tym okresie zaczął odnosić sukcesy (największe przeboje: The Lady In Red z 1986 i Missing You z 1988).
Śpiewał o miłości (Hold On, New Moon, Satin Green Shutters, I'm Counting On You, Fire On The ^ater, The Ballroom Of Romance, The Lady In red, Tender Hands) i o konflikcie między uczuciami a rozumem (The Head And The Heart, All The Love I Have Inside, If You Really Love Her Let Her Go).
Dzielił się ze słuchaczami radościami i dumą ojcostwa (Just A Word Away). Zachęcał do afirmowania życia: akceptacji zarówno chwil szczęścia, jak i bólu (Carry Me Like A Fire In Your Heart).
Kreślił obrazy okrucieństwa wojny (Last Night, Say Goodbye To It All), ale zarazem z wielką ufnością wypowiadał się o ambicjach i możliwościach człowieka (The Spirit Of Man). Z sarkazmem odniósł się w swoich piosenkach do kariery estradowej i przemysłu rozrywkowego (Record Company Bash, Wall Of Silence).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Don' t pay the Ferryman/All the love i have inside	Chris De Burgh	01.1983	5[25]	29[7]	A & M K 8912/A & M K 8912	[Written by: Chris DeBurgh][produced by Chris De Burgh, Gregg Jackman, Kenny Thomson]
Ship to shore/The gateaway	Chris De Burgh	07.1983	75[5]	-	A & M K 9066/-	[Written by: Chris DeBurgh][produced by Rupert Hine]
High on emotion/Much more than this	Chris De Burgh	07.1984	91[4]	-	A & M K 9408/-	[Written by: Chris DeBurgh][produced by Chris De Burgh, Gregg Jackman, Kenny Thomson]
Fire on the water	Chris De Burgh	09.1986	100[1]	-	A&M K 9992	[Written by: Chris DeBurgh][produced by Paul Hardiman]
The lady in red/The vision	Chris De Burgh	09.1986	2[31]	6[17]	A & M K 92/A & M K 92	[Written by: Chris DeBurgh][produced by Chris De Burgh, Gregg Jackman, Kenny Thomson]
Say goodbye to it all	Chris De Burgh	02.1987	59[8]	-	A & M K 199/-	[Written by: Chris DeBurgh][produced by Paul Hardiman]
Missing you	Chris De Burgh	12.1988	47[19]	-	A & M K 678	[Written by: Chris DeBurgh][produced by Chris De Burgh, Gregg Jackman, Kenny Thomson]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Crusader	Chris De Burgh	07.1979	62[16]	-	A & M L 38 820/-
The getaway	Chris De Burgh	02.1983	18[28]	36[3]	A & M L 37 916/A & M L 37 916
Man on the line	Chris De Burgh	07.1984	51[21]	-	A & M RML 53 131/-
Into the light	Chris De Burgh	09.1986	14[43]	10[16][platinum]	A & M L 38 587/A & M L 38 587	-
The very best of Chris De Burgh	Chris De Burgh	04.1987	12[21]	-	A&M RML 53 227/-
Flying colours	Chris De Burgh	12.1988	33[23]	-	A & M TVL 93 289/-
Spark to a flame	Chris De Burgh	12.1989	86[3]	-	A & M L 30 159/-
Power of ten	Chris De Burgh	06.1992	52[8]	-	A & M 397 188-2/-

DD Smash

DD Smash była nowozelandzką grupą pop rockową założoną przez Dave Dobbyna wkrótce po rozpadzie Th'Dudes.
Jej skład stanowili Dave Dobbyn (gitara, vocal, kompozytor), Peter (Rooda) Warren (perkusja), Rob Guy (Revox) (gitara), obaj byli założycielami Lip Service , oraz Lisle Kinney (bass ), założyciel Hello Sailor.Mimo,że pochodzili z Nowej Zelandii to swoją działalność prowadzili w Australii.
Większość materiału dla zespołu pisał Dave Dobbyn,którty był jednocześnie frontmenem grupy i producentem znanych hitów nowozelandzkich jak "Devil You Know", "Outlook For Thursday" czy "Magic (What She Do)".Pod koniec 1981r zespół nagrywa swój debiutancki album Cool Bananas,którego producentem był Ian Morris.
Jako pierwszy w historii album debiutuje na pozycji #1 nowozelandzkiej listy bestsellerów.Pozostanie przez 24 tygodnie we wspomnianym zestawieniu dorabiając się miana platynowej płyty.Grupa zebrała w 1982r nagrody jako najlepsza grupa,za najlepszy album,Dobbyn jako najlepszy wokalista.Grupa rozpadła się ,gdy Dave Dobbyn rozpoczął nagrywanie solo.Sporządził minn. ścieżkę dżwiękową do filmu Footrot Flats.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Repetition	DD Smash	12.1981	-	25[6]	-/Mushroom K 8427	-
Devil You Know	DD Smash	04.1982	-	35[5]	-/Mushroom K 8429	-
Outlook for Thursday	DD Smash	04.1983	-	3[21][gold]	-/Mushroom K 9027	-
Whaling	DD Smash	09.1984	70[10]	8[13]	Mushroom K 9466/Mushroom K 9466	-
Magic (What She Do)	DD Smash	02.1985	-	4[13]	-/Mushroom K 9703	-
She loves me back	DD Smash	05.1985	-	38[2]	-/Mushroom K 9710	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Cool Bananas	DD Smash	04.1982	-	1[1][24][platinum]	-/Mushroom L 37 882	-
Live	DD Smash	09.1983	-	11[10][gold]	-/Mushroom L 29 016	-
The Optimist	DD Smash	11.1984	-	6[26][platinum]	-/Mushroom L 52 051	-

Nicolas De Angelis

Nicolas de Angelis (1949) jest francuskim gitarzystą .

Urodził się w Saint-Cloud, na zachodnim przedmieściu Paryża wzdłuż brzegów Sekwany .De Angelis studiował gitarę w Akademii Paryskiej w wieku  dziesięciu lat. Rozpoczął naukę z nauczycielem z Akademii Paryskiej, który jako pierwszy zainspirował jego wielką miłość do tego instrumentu.

W wieku szesnastu lat należał do niewielkiej grupy bardzo utalentowanych francuskich muzyków, wśród których był Michel Berger. Od osiemnastego roku życia,  użyczał swojego talentu wielu artystom pop, takim jak Julien Clerc , Sylvie Vartan i Fabienne Thibault , a wkrótce stał się jednym z najbardziej pożądanych muzyków sesyjnych.

W 1981 roku nagrał swój pierwszy solowy LP, Quelques Notes Pour Anna . Album osiągnął status Złotej Płyty w ciągu kilku tygodni, i utorował drogę   jego dalszym sukcesom.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Guitar guitar	Nicolas De Angelis	12.1985	40[20]	-	WEA 252415-1	-

Dazz Band

Twórcą formacji Dazz Band pod koniec lat 70-tych był Bobby Harris - połączył on dwie funkowe grupy z Cleveland (USA): Bell Telefunk oraz własny zespół klubu Kinsman Grill. W rezultacie powstał ośmioosobowy zespół, w którego skład weszli Harris, Pierre DeMudd i Skipp Martin III tworzący "sekcję wokalno-dętą" oraz Eric Fearman (gitara), Kevin Frederick (instrumenty klawiszowe), Kenny Pettus (instrumenty perkusyjne), Michael Wiley (gitara basowa) i Isaac Wiley (perkusja).
Harris początkowo nazwał nową grupę Kinsman Dazz - słowo "Dazz" miało być połączeniem angielskich słów "danceable" i "jazz", czyli "jazz do tańca". Pod tym pierwszym szyldem grupa wylansowała w USA dwa przeboje w l. 1978-79. W roku następnym zespół podpisał kontrakt nagraniowy z firmą Motown Records. Dzięki połączeniu tanecznych rytmów z komercyjnymi melodiami grupa stała się jedną z gwiazd tej stajni w latach 80-tych.
Pierwsze albumy należały zdecydowanie do jazz-funku, którego pionierami była formacja Earth, Wind And Fire oraz George Benson. W miarę rozwoju zespół zaczął się skłaniać coraz bardziej ku twardszemu, mniej melodycznemu brzmieniu funkowemu. W 1982 utwór "Let It Whip" dotarł do pierwszej dziesiątki list amerykańskich; dzięki temu nagraniu formacja otrzymała Nagrodę Grammy dla najlepszego duetu lub grupy wokalnej rhythm'n'bluesa.
Na rynku brytyjskim Dazz Band odniósł sukces twardszym, oszczędniejszym "Let It All Blow". Album Jukebox był efektem zbliżenia się do rocka. Zespół stał się wkrótce regularnym gościem na specjalistycznych listach muzyki "czarnej", ale zdobycie popularności wśród fanów popu okazało się trudniejsze. W 1985 nastąpiły dwie zmiany personalne - Marlon McClain i Keith Harrison zastąpili Erika Fearmana i Kevina Fredericka. Przejście do wytwórni Geffen Records w 1985 nie przyniosło nic dobrego - zespół szybko przeniósł się do RCA Records. Może odzyska w jej barwach "życiową formę".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Let It Whip/Everyday love	Dazz Band	08.1982	97[1]	20[15]	Motown 1609 MF/Motown 1609 MF	[written by Reggie Andrews, Leon 'Ndugu' Chancler][produced by Reggie Andrews]
Let It all Blow/Now that I have you	Dazz Band	03.1985	-	14[10]	-/Motown 1760 MF	[written by Keith Harrison , B. Harris][produced by Reggie Andrews , Bobby Harris]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Keep It Live	Dazz Band	09.1982	-	48[1]	-/Motown 6004 ML	[produced by Reggie Andrews]
Jukebox baby	Dazz Band	06.1985	-	36[4]	-/Motown 6117 ML	[produced by Reggie Andrews , Bobby Harris]

Death Cab for Cutie

Death Cab for Cutie – indierockowy zespół muzyczny założony w 1997 roku, w waszyngtońskim Bellingham. Nazwa grupy została zaczerpnięta z tytułu satyrycznej piosenki zespołu Bonzo Dog Doo-Dah Band z albumu Gorilla.
Death Cab for Cutie początkowo był solowym projektem Bena Gibbarda, wówczas gitarzysty formacji Pinwheel. Za pierwsze wydawnictwo Gibbarda pod szyldem Death Cab for Cutie można uznać kasetę zatytułowaną You Can Play These Songs with Chords, która odniosła zaskakujący sukces, co w późniejszym czasie przyczyniło się do decyzji Gibbarda o uczynieniu zespołu pełnowymiarowym przedsięwzięciem muzycznym. Gibbard rekrutował zatem Christophera Walla na gitarzystę, Nicholasa Harmera na basistę i Nathana Gooda na perkusistę.
W takim składzie zespół nagrał album długogrający Someting About Airplanes w 1998 roku. Wydawnictwo zyskało przychylne oceny niezależnej prasy muzycznej i w 2000 roku wydano We Have the Facts and We're Voting Yes – drugi album grupy. W tym czasie załogę Death Cab for Cutie opuścił dotychczasowy perkusista składu, Nathan Good. Z powodu tej zmiany, obowiązek bębnienia na płycie (oprócz 2 utworów – "The Employment Pages" i "Company Calls Epilogue" nagranych w jeszcze składzie z Goodem) przypadł wokaliście Gibbardowi. Lider grupy jednak nie utrzymał posady perkusisty na długo, bo na jesieni 2000 roku pojawił się Michael Schorr, który wypełnił miejsce po poprzednim perkusiście. W tym samym roku ukazała się jeszcze EPka The Forbidden Love i album The Photo Album, z którego ukryte utwory znalazły się powtórnie na The Stability E.P.
W 2003 roku w zespole zaszły kolejne zmiany na stanowisku perkusisty – Jason McGerr z Eureka Farm zastąpił Schorra. Z nowym bębniarzem, Death Cab For Cutie nagrali swoją czwartą płytę długogrającą zatytułowaną Transatlanticism. Longplay zyskał miano najlepiej sprzedającego się wydawnictwa zespołu – 225 000 kopii sprzedanych w pierwszym roku dostępności albumu w sklepach. Na konto sukcesów grupy można dopisać także wykorzystanie piosenek w serialu telewizyjnym Sześć stóp pod ziemią oraz amerykańskiej produkcji telewizyjnej The O.C. oraz w dwóch filmach: Polowanie na druhny i Mean creek.
Wiosną 2004 formacja nagrała koncertowy album zatytułowany nazwiskiem swojego dźwiękowca – The John Byrd E.P.. Płyta została wydana nakładem wytwórni w marcu 2005 roku. W listopadzie 2005 roku Death Cab for Cutie podpisali długoterminowy kontrakt z dużą wytwórnią, tracąc przez to poniekąd status grupy niezależnej. Żeby nie utracić wizerunku indierockowców Gibbard w imieniu swoim i kolegów oświadczył na łamach oficjalnej strony: Nic nie ulegnie zmianie, poza tym że obok psa Barsuka trzymającego w pysku winyl będzie widniała jeszcze literka "A".
Dwa pierwsze single z płyty Plans wydane przez to Soul Meets Body i Crooked Teeth. Cały album wyszedł w sierpniu 2005 roku i został dobrze przyjęty przez fanów, jak i środowisko krytyków, czego wyrazem była nominacja do nagrody Grammy w kategorii Najlepszego Alternatywnego Albumu roku 2005. W tym samym roku ukazało się DVD z trasy Drive Well, Sleep Carefully. Na początku 2006 zespół ogłosił że niedługo do sklepów wejdzie wydawnictwo Directions, czyli 11 krótkich filmów zainspirowanych utworami z Plans, z czego każdy reżyserowany przez inną osobę. Autorami filmików byli: Lance Bangs, P. R. Brown, Ace Norton, Jeffrey Brown, Lightborne, Autumn de Wilde, Rob Scharab, Laurent Briet, Monkmus i Aaron Stewart-Ahn.
Pobocznym projektem Bena Gibbardda jest The Postal Service. Gibbard wraz z Jimmy'm Tamborello z Dntel nagrali w 2003 płytę zatytułowaną Give Up. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Meet Me on the Equinox	Death Cab For Cutie	11.2009	30[5]	34[1]	Atlantic 7567894831/Atlantic 7567894831	[written by Ben Gibbard][produced by Chris Walla]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Plans	Death Cab For Cutie	09.2005	48[1]	-	-/-	[produced by Chris Walla ]
Narrow Stairs	Death Cab For Cutie	06.2008	6[4]	35[1]	Atlantic 7567-89946-5/-	[produced by Chris Walla ]