Joel Dayde

Joel Dayde (ur.15 marca 1947r w Paryżu) jest francuskim piosenkarzem rozportarty między rockiem i francuską variety. Z silnym głosem, bardzo  "bluesowym", był często   porównywany do Joe Cockera i Rogera Chapmana.
Po ukończeniu szkoły , Joel   nauczył się gry na gitarze i uczestniczy w różnych grupach,jak  Les Polaris, Les Safaris, Les Tombes, Les Balthus przed wstąpieniem do La Question, która zmieni nazwę na Zoo w 1969 roku.

Po występie na festiwalu w Amougies  i wydaniu albumu zatytułowanego Zoo (Riviera 521 118), Joel opuścił zespół w 1970 roku.

W lutym 1971 roku wydał swój pierwszy album zatytułowany J'Aime (Riwiera 521,160 t), nagrany z, między innymi, Claude Engel.  Mimo dobrych recenzji w prasie branżowej, płyta  i single  z niej nie zdołały przebić się na listy przebojów. Jego drugi singiel zawiera  cover Paperback Writer  Beatlesów. Magazyn "Extra" poświęcił mu dwie strony i zapowiadał wydanie singla przez RPM na  wrzesień  1971r, nagrany w  Londynie w Olympic Studio (gdzie nagrywali Beatles i Rolling Stones).

To był "Mamy Blue" ... Jego trzeci singiel, z wokalem i aranżacją Joel Dayde, został międzynarodowym hitem w 1971 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Mamy blue	Joel Dayde	11.1971	3[20]	-	Riviera RVK 4393	-

Andrew Denton And The Live & Sweaty Team

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I Don't Care As Long As We Beat New Zealand	Andrew Denton And The Live & Sweaty Team	08.1992	38[3]	-	-	-

Music In Australia

Australiski rock reprezentuje szerokie spektrum gatunków i stylów.Znaczna ilość muzyków i zespołów odniosła międzynarodowy sukces,pozostaje tylko pytanie czy popularna muzyka australijska ma swoje charakterystyczne brzmienie.Najczęściej ta odrębność jest zawarta w charakterystycznym humorze tekstów zespołów rockowych.Australijski rock ciąży ku odróżnianiu go od innych nacji.
Autochtoniczna australijska muzyka stała się narzędziem socjalnego protestu,i była połączona zarówno przez wykonawców jak i słuchaczy podobnymi formami rdzennych Amerykanów.Jamajski wokalista Bob Marley pomaga wskrzesić tradycyjną aborygeńską muzykę,robiąc film Wrong Side of the Road,która przedstawiła aborygeńskie zespoły reggae walczące o uznanie i połączyła to z prawymi człowieka.Nagły sukces Yothu Yindi w latach 90-tych zaskoczył wielu obserwatorów, i pomógł wyciągnać wiele aborygeńskich kwestii do ogólnonarodowej dyskusji.W 1980r Central Australian Aboriginal Media Association (CAAMA) zaczął z ogromnym sukcesem przedstawiać w mediach tradycyjną etniczną muzykę i pomógł spopularyzować Blek Bala Mujiktak ,ktorego "Walking Together" stało się rodzajem australijskiego hymnu po jego wykorzystaniu w Qantas reklamie Qantas.Deadlys są główną wizytówką współczesnej autochtonicznej muzyki australijskiej.

Australia ma wiele dokonań w obszarze muzyki popularnej i rockowej.Duża liczba muzyków i zespołów [np. Easybeats ,folkowa grupa Seekers,hard rockowy AC/DC czy popowy INXS]odnosiła poważne międzynarodowe sukcesy,pozostawiając do dyskusji tezę ,o charakterystycznym jej brzmieniu .Być może najbardziej uderzająca charakterystyczna cecha większości australijskich produkcji jest suchy,autoironiczny humor zawarty w ich tekstach.Muzyka rockowa stała się częścią australijskiej kultury muzycznej.Nowe gatunki jak dance music,hip-hop od niedawna uzyskały akceptację i miejsce w środkach masowego przekazu.
W połowie lat 50-tych amerykański rock'n'roll rozpowszechnił się na całym świecie.Wytwórnia Festival z Sydney jako pierwsza spopularyzowała nagranie Billa Haley'a & His Comets' "Rock Around the Clock" w 1956.Stało się ono australijskim singlem wszechczasów.Urodzony w Ameryce przedsiębiorca,Lee Gordon,który przybył do krainy kangurów w 1953r zagrał kluczową rolę w propagowaniu rock'n'rolla poprzez organizowane przez siebie sławne "Big Tour" w których występowali liderzy tego gatunku jak:Bill Haley & His Comets, Little Richard, Eddie Cochrane, Gene Vincent, Buddy Holly & The Crickets i Jerry Lee Lewis.Australiski rock reprezentuje szerokie spektrum gatunków i stylów.Znaczna ilość muzyków i zespołów odniosła międzynarodowy sukces,pozostaje tylko pytanie czy popularna muzyka australijska ma swoje charakterystyczne brzmienie.Najczęściej ta odrębność jest zawarta w charakterystycznym humorze tekstów zespołów rockowych.Australijski rock ciąży ku odróżnianiu go od innych nacji.
Autochtoniczna australijska muzyka stała się narzędziem socjalnego protestu,i była połączona zarówno przez wykonawców jak i słuchaczy podobnymi formami rdzennych Amerykanów.Jamajski wokalista Bob Marley pomaga wskrzesić tradycyjną aborygeńską muzykę,robiąc film Wrong Side of the Road,która przedstawiła aborygeńskie zespoły reggae walczące o uznanie i połączyła to z prawymi człowieka.Nagły sukces Yothu Yindi w latach 90-tych zaskoczył wielu obserwatorów, i pomógł wyciągnać wiele aborygeńskich kwestii do ogólnonarodowej dyskusji.W 1980r Central Australian Aboriginal Media Association (CAAMA) zaczął z ogromnym sukcesem przedstawiać w mediach tradycyjną etniczną muzykę i pomógł spopularyzować Blek Bala Mujiktak ,ktorego "Walking Together" stało się rodzajem australijskiego hymnu po jego wykorzystaniu w Qantas reklamie Qantas.Deadlys są główną wizytówką współczesnej autochtonicznej muzyki australijskiej.

Australia ma wiele dokonań w obszarze muzyki popularnej i rockowej.Duża liczba muzyków i zespołów [np. Easybeats ,folkowa grupa Seekers,hard rockowy AC/DC czy popowy INXS]odnosiła poważne międzynarodowe sukcesy,pozostawiając do dyskusji tezę ,o charakterystycznym jej brzmieniu .Być może najbardziej uderzająca charakterystyczna cecha większości australijskich produkcji jest suchy,autoironiczny humor zawarty w ich tekstach.Muzyka rockowa stała się częścią australijskiej kultury muzycznej.Nowe gatunki jak dance music,hip-hop od niedawna uzyskały akceptację i miejsce w środkach masowego przekazu.
W połowie lat 50-tych amerykański rock'n'roll rozpowszechnił się na całym świecie.Wytwórnia Festival z Sydney jako pierwsza spopularyzowała nagranie Billa Haley'a & His Comets' "Rock Around the Clock" w 1956.Stało się ono australijskim singlem wszechczasów.Urodzony w Ameryce przedsiębiorca,Lee Gordon,który przybył do krainy kangurów w 1953r zagrał kluczową rolę w propagowaniu rock'n'rolla poprzez organizowane przez siebie sławne "Big Tour" w których występowali liderzy tego gatunku jak:Bill Haley & His Comets, Little Richard, Eddie Cochrane, Gene Vincent, Buddy Holly & The Crickets i Jerry Lee Lewis. Gordon był promotorem kariery Johnny'ego O'Keefe,pierwszej rockowej gwiazdy antypodów,naśladującej Elvisa Presley'a czy Little Richarda.To Iggy Pop nagrał w latach 80-tych swoją wersję hitu O'Keefe "Real Wild Child".Przez kilka następnych lat O'Keefe i inni australijscy artyści jak Lonnie Lee & The Leemen, Dig Richards & The R'Jays, Col Joye & The Joy Boys, Alan Dale & The Houserockers, Ray Hoff & The Offbeats, Digger Revell & The Denvermen czy nowozelandzki Johnny Devlin & The Devils pozostawali pod przemożnym wpływem swych amerykańskich kolegów.Sukcesy pierwszej fali australijskiego rocka,były krótkotrwałe i wraz z początkiem lat 60-tych całkowicie zbladły.Listy przebojów były zdominowane przez wygładzone gwiazdki typu tych z popularnego telewizyjnego show "Bandstand"
Mimo wszystko istniały też pewne nurty poza oficjalnym rynkiem.Jednym z takich objawień były instrumentalne grupy Atlantis i surfowa The Denvermen z Sydney i Thunderbirds z Melbourne.Większośc muzyków z tych tanecznych ansambli miała swe korzenie w jazzie i pozostawała pod dużym wpływem rhythm'n'bluesa i wykonawców jump music,jak chociażby Louis Jordan.Inni byli zainspirowani surfem i amerykańskimi maestro gitary Dickiem Dale i Duanne Eddy'm i szczególnie wszechobecnymi swą popularnością The Shadows i Ventures.Wpływ The Shadows na australijską muzykę pop i rockową lat 60 i 70-tych jest ciągle niedoceniany,jak i wpływ ich gitarzysty Hanka Marvina na młodych australijskich adeptów gitary,być może większy niż Claptona czy Hendrixa.Prawie w każdym mieście pojawiały się takie grupy,podobnie jak zespoły jazzowe skupiające utalentowanych muzyków.Ponieważ sponsorzy lokali tanecznych preferowali tradycyjną muzykę,te taneczne zespoły z Australii i Nowej Zelandii miały w swym repertuarze obok rock'n'rollowych numerów także wodewilowe czy musicalowe utwory z lat 20-tych,30 czy 40-tych.Większośc tych instrumentalnych grup uratowała swój żywot w erze Beatlesów dodając do składu śpiewającego frontmena.Chociaż większość tych grup nie była znana przez międzynarodowe audytorium to jednak kilkoro z nich wywarło duże wrażenie za granicą.Pierwszym australijczykiem,który po II wojnie światowej zrobił międzynarodową karierę był Frank Ifield.Odniósł wielkie sukcesy w W.Brytanii na początku lat 60-tych,zostając pierwszym artystą,który miał trzy kolejne #1 na liście przebojów,a jego największy szlagier-"I Remember You" zawojował także Stany Zjednoczone.W tym samym czasie triumfy święcił komik i piosenkarz,Rolf Harris,głównie dzięki występom w popularnych telewizyjnych programach rozrywkowych.
Liczne więzy kulturowe,językowe czy ekonomiczne między W.Brytanią a jej kolonią sprawiły,że tzw. brytyjska inwazja rocka była wielkim uderzeniem w miejscową scenę muzyczną.Większość grup reprezentujących ten nurt koncertowała na Antypodach wzbudzając u słuchaczy dzikie szaleństwo.Gdy w 1964r The Beatles koncertował w Adelaidzie,około 300 tys ludzi,prawie 1/3 populacji miasta towarzyszyła im jako eskorta w drodze z lotniska do centrum miasta.Koncerty i nagrania grup "beatowych" ożywiły generację pop i inspirowały do powstawania nowych zespołów,które szybko przekształciły lokalną scenę w pulsującą i niepowtarzalną arenę nowej muzyki.The Easybeats i Bee Gees byli najbardziej znanymi wykonawcami odnoszącymi sukcesy poza Australią,ale w połowie lat 60-tych byli jednymi z setek zespołów pracujący w każdą noc tygodnia w Australii i Nowej Zelandii.
Okres 1966-1969r uważa się za "drugą falę" australijskiego rocka.Czołowi wykonawcy tego okresu to:Billy Thorpe & The Aztecs, pionierski beatowy duet Bobby & Laurie (pierwsi "długowłosi" artyści), Easybeats, Ray Brown & The Whispers, Tony Worsley & The Fabulous Blue Jays, The Twilights, Loved Ones, Masters Apprentices, MPD Ltd, Mike Furber & The Bowery Boys, Ray Columbus & The Invaders, Max Merritt, Dinah Lee, popularny piosenkarz Normie Rowe, The Groop, The Groove, Lynne Randell (który koncertował w Ameryce z Monkees i Jimi Hendrixem), Johnny Young, John Farnham, Doug Parkinson, Russell Morris i Ronnie Burns.Także kultowe kapele jak The Missing Links, Purple Hearts, The Wild Cherries, The Creatures i the Throb z niewielkimi sukcesami komercyjnymi,ale wywierające duży wpływ na póżniejsze grupy,jak chociażby The Saints.
W tym czasie artyści z Nowej Zelandii przenoszą się na kontynent ,aby znależć szersze możliwości. Mimo że ich początki są często pomijane (w bardzo podobny sposób, jak kanadyjscy wykonawcy jak Neil Young i Joni Mitchell rutynowo są klasyfikowani jako "amerykańscy") wykonawcy tacy jak Max Merritt, Mike Rudd, Dinah Lee, Ray Columbus, Bruno Lawrence, Dragon i Split Enz - wywierają ogromny wpływ na australijską muzykę popularną.
Inną ważną australijską postacią z tego okresu, którego znaczenie dopiero teraz zaczyna być powszechnie uznane, to krytyk i dziennikarz Roxon Lillian (1932 - 1973), który dorastał w Brisbane, ale mieszkający na stałe w Nowym Jorku od 1959 r. aż do jej przedwczesnej śmierci na astme. Roxon napisał pierwszą rockową encyklopedię, opublikowaną w 1969 roku, a jego eseje o muzyce pop i muzykach były kluczem do rozwoju poważnego rockowego dziennikarstwa pod koniec lat 1960 i początku 70-tych. Do najbardziej wpływowych i popularnych muzycznych periodyków tego okresu należał tygodnik Go-Set, który był wydawany od 1966 do 1975 roku. . Założony w Melbourne w 1966 r. przez grupę byłych studentów Monash University w tym Philipa Frazera, Tony'ego Schauble i Douga Panthera, Go-Set był kroniką wszystkich głównych wydarzeń, tendencji, i życia wykonawców w australijskiej muzyce popularnej , jak również udostępniał swe kolumny radiowemu DJ-owi z Melbourne Stanowi Rofe i projektantce mody Prue Acton.W nim przedstawiono też w pażdzierniku pierwszą ogólnokrajową listę przebojów [wcześniej istniały tylko dla poszczególnych stanów].Przedstawiał obszerny przegląd muzycznych wydarzeń za granicą - był on jednym z pierwszych międzynarodowych czasopism przedstawiajacych sprawozdania na temat kariery Jimi Hendrixa, gdy - Lily Brett i fotograf Colin Beard - wyruszyli w podróż do USA i Wielkiej Brytanii w połowie-1967r, przesyłając sprawozdania na temat słynnego występu Hendrixa na Monterey Pop Festiwal i rozkwitu sceny muzycznej w Londynie, jak również wyczynów australijskich muzyków za granicą w tym Normie Rowe i Lynne Randell. Mimo że tygodnik był wyraźnie określone jako "młodzieżowy" magazyn, w późniejszych latach, inspirowany przez magazyn Rolling Stone , Go-Set obrał kurs na bardziej dojrzałych czytelników, gdy zaczęli w nim pisać Jim Keays i Wendy Saddington.W 1970 publicysta Ian Meldrum zamieścił jako pierwszy rozmowę z Johnem Lennonem , w której Lennon złożył pierwsze publiczne oświadczenie, o rozpadzie The Beatles .

Po okresie strumień pod koniec lat 60-tych, podczas którego prawie wszystkie dominujące grupy rozpadły się lub znikły z widoku, australijski rock przeszedł do tak zwanej "Trzeciej Fali" (1970 - 1975), urodzajnego okresu, w którym nowi wykonawcy i weterani z Beatowego Boomu tworzyli nowe formacje bardziej rozwinięte i dojrzałe, progresywnego rocka i wyraźnie zyskujące specyficzny australijski styl. Niektóre z nich zyskało popularność poza Australią, ale niewielu udało się osiągnąć trwały sukces lokalny lub za granicą, ze względu na słaby management, brak promocji wytwórni płytowych i niewielkie wsparcie radiowych rozgłośni.Trudno ustalić sylwetki i dokonania australijskich artystów tego okresu,gdyż radio zostało zdominowane przez komercyjnych wykonawców,bo przepisy jeszcze z lat 30-tych nie pozwalały na wydawanie licencji nowym nadawcom.Dodatkową trudnością był fakt nadawania audycji tylko w paśmie AM,mimo,że w USA dominowało już radio nadające w systemie FM.To wszystko złożyło się na to ,że ten dorobek australiskiego rocka jest praktycznie nieznany światowym słuchaczom.Znaczący artyści tego okresu to:Spectrum i jego następca Ariel , Daddy Cool, Blackfeather, Flying Circus, Tully , Tamam Shud, Russell Morris, Jeff St John & Copperwine, Chain, Billy Thorpe & The New Aztecs, Company Caine, Kahvas Juty, Country Radio, Max Merritt & The Meteors, La De Das, Madder Lake, Stevie Wright, Wendy Saddington, 69'ers, Captain Matchbox Whoopee Band i pionierzy country- Dingoes.
Innym ważnym czynnikiem rozwoju sceny muzycznej były musicale rockowe.Lokalna inscenizacja "Hair" przyniosła w 1970r Marcii Hines miano królowej pop .Dwa lata póżniej wielkie sukcesy odnosi musical Jesus Christ Superstar wystawiony w Sydney z udziałem wspomnianej Marcii Hines,Jona Englisha,legendy teatru Rega Livermora,dwóch członków AirSupply-Stevie Wrighta i Johna Paula Younga.
Obok alternatywnych grup popularność zdobywają artyści typowego popu jak Sherbet,Hush, Ray Burgess, Ted Mulry Gang (TMG) i John Paul Young,którzy jako pierwsi australijczycy zdobywają popularność na międzynarodowych rynkach.Jednym z największych przebojów lat 70-tych stał się utwór "Love Is in the Air" Johna Paula Younga wyprodukowany i napisany przez dwoje ex-członków Easybeats Harry Vanda i George Younga. Na początku lat 70-tych Australia była miejscem pierwszych poważnych rock festiwali , które były ściśle wzorowane na legendarnym Woodstock .Takim stał się w okresie 1972-1975r doroczny festiwal w Sunbury,inne organizowane w tym czasie w większości nie były udane.Po katastrofie w Sunbury w 1975r zaprzestano ze względu na duże ryzyko organizowania tego typu imprez aż do 1990r wraz z początkiem Big Day Out.Dwie najważniejsze przełomowe zmiany to wprowadzenie telewizji kolorowej i radia FM w 1975r.To również okres upadku lokalnych sal tanecznych i dyskotek,które rozkwitły w latach 60-tych i początku lat 70-tych.Tradycja sal tanecznych na przedmieściach wywodzi się jeszcze z XIXw i służyła integracji miejscowej ludności.Od 1950r do początku lat 1970, głównymi miejscami muzyki na żywo były dyskoteki (zwykle zlokalizowane w centrach miasta), kościoły, miejskie hale i policyjne kluby. Większe koncerty i międzynarodowe toury były zazwyczaj lokalizowane w kilku miejscach o dużej wielkości, takich jak legendarny Stadion Sydney (pierwotnie zbudowany jako arena boksu ), Sydney Trocadero, Brisbane i Melbourne Festival Hall. Takie miejsca regularnie przyciągały dużą liczbę młodych ludzi.Zorientowana na nastolatków muzyka pop cieszy się ogromną popularnością na początku lat 70-tych.Wśród artystów brylujących na listach przebojów i w radio znikomy ułamek stanowią wykonawcy australijscy.Ten trend zaczyna się odwracać w 1975r wraz z pojawieniem się cotygodniowego telewizyjnego show Countdown .Zyskał ogromną publiczność i szybko wywarł silny wpływ na program radiowy , gdyż był transmitowany w ogólnopolskim Australian Broadcasting Corporation (ABC).Najważniejszym dokonaniem wspomnianego show było to,że stał się przekażnikiem między przemysłem płytowym a radiem. Countdown był kluczem do sukcesu Johna Paula Younga, Sherbet, Skyhooks, Dragon i Split Enz ,wykonawców ,którzy dominują także w latach 80-tych.
W dłuższej perspektywie, jedną z najważniejszych zmian w australijskim przemysłem muzycznym w latach 70-tych (i nie tylko) okazało się założenie przez koncern ABC rockowego radia, Double Jay (2JJ) w Sydney w styczniu 1975. Jest to symptomatyczne wydarzenie znanego z konserwatyzmu australijskich mediów , ponieważ było to nowe pozwolenie radiowe wydane w australijskiej stolicy od ponad 40 lat.Było to też pierwsze radio nadające całą dobę i zatrudniające kobiety. Z nadejściem Double Jay i Countdown zasadniczo zmienił się rynek muzyki popularnej, a także publikacji obwodu doprowadzając do głosu nową generację grającą twardy, bezkompromisowy rock. Jedną z najpopularniejszych australijskich grup w tym okresie był klasyczny australijski pub rockowy band Cold Chisel, który powstał w Adelajdzie w 1973 roku i cieszył się ogromną popularnością w Australii pod koniec lat 1970 i na początku lat 1980, choć nigdy nie udało się uzyskać popularności w innych krajach.Najbardziej popularni wykonawcy tego okresu to AC / DC, Skyhooks, Richard Clapton, Ol '55, Jon English, Jo Jo Zep & The Falcons, Angels, Radiators, Australian Crawl, Dragon, Rose Tattoo, Ross Wilson's Mondo Rock, wokaliści soul Marcia Hines i Renée Geyer oraz pionierskie grupy punkowo-nowofalowe The Saints i Radio Birdman. Zespół Sebastian Hardie stał się znany jako pierwszy australijski zespół rocka symfonicznego w połowie lat 70., wraz z wydaniem ich debiutanckiego albumu Four movement.Trzy australijskie grupy które pojawiły się w tym okresie AC / DC, Little River Band i Split Enz,odniosły ogólnoświatowy sukces. W końcu lat 70-tych wpływ punk rocka odcisął piętno na muzyce rockowej a takie grupy jak The Saints i Radio Birdman po uzyskaniu sporej popularności w rodzinnym kraju,wywarły też wpływ na post-punkową grupę Nicka Cave'a,Birthday Party.Innym wydarzenie było pojawienie się przedstawicieli muzyki elektronicznej ;z Sydney-Severed Heads i pochodzącej z Melbourne-Essendon Airport,które eksperymentowały z taśmą magnetofonową i syntezatorami,ale do lat 80-tych pozostały w bocznym nurcie rocka .Chociaż działających w podziemiu muzycznym przez wiele lat to w końcu lat 90-tych były uważane za mające wielki wpływ na rozwój synth popu i muzyki industrialnej.W 1980r grupa Mi-Sex wylansowała przebój Computer Games uważany za pierwszy australijski hit popowy w którym użyto sekwencji syntezatorowych.Producent Mark Moffatt,pionier na polu muzyki dance, stał się jednym z pierwszych używajacych przy swoich produkcjach Rolanda 808 i sequencera MC 4 w swoim studio nagraniowym Monitors.
Wiele australijskich zespołów lat 80-tych odnosiło sukcesy poza granicami swojej ojczyzny jak Little River Band, Men at Work, AC/DC, INXS, Midnight Oil, i w póżniejszym okresie Crowded House i Kylie Minogue.Cieszące się uznaniem krytyki takie grupy jak The Church, Hunters & Collectors, Hoodoo Gurus, jako reinkarnacja The Saints i nowe bandy sformowane przez Nicka Cave'a i Micka Harvey'a, Nick Cave and the Bad Seeds, zyskały uznanie w Europie i innych regionach świata.Natomiast John Farnham odnososzący komercyjne sukcesy w Australii przez długi okres pozostawał nieznany zagranicą.Jego komercyjny comeback w 1986r albumem Whispering Jack,był jedną z większych historii sukcesu tej dekady po latach koncertowania w małych klubach.Nieprzypadkowo jego menadżerem był Glenn Wheatley,wcześniej opiekun Little River Band.Wybitni artyści tego okresu to wokalista i kompozytor Paul Kelly i jego zespół The Coloured Girls (przemianowany na The Messengers dla rynku amerykańskiego), ambient-rock-crossovergrupa Not Drowning, Waving, grupa spod znaku darkwave-world Dead Can Dance i zespół o aborygeńskich korzeniach Yothu Yindi.Lata 80-te to okres boomu dla grup mieszczących się w różnych nurtach rocka jak: The Models, Laughing Clowns, Sunnyboys, Hunters & Collectors, Machinations, Matt Finish, Hoodoo Gurus, Divinyls, The Dugites, The Numbers, The Swingers, Spy Vs Spy, Eurogliders, Mental As Anything, Boom Crash Opera, The Go-Betweens, I'm Talking, Do Ré Mi, Real Life, The Reels, The Stems, The Triffids, Icehouse, Redgum, Goanna, 1927, Noiseworks, GANGgajang , The Black Sorrows i The Zorros.Ci wykonawcy zdominowali australijskie listy przebojów ,ale nigdy nie uzyskały międzynarodowego uznania,mimo przychylnej oceny krytyków.Godną uwagi w tym okresie była pionierska aborygeńska grupa Warumpi Band,której singiel "Jailanguru Pakarnu (Out from Jail)" było pierwszym nagraniem w języku Aborygenów.Skupił na sobie zainteresowanie dzięki wspólnemu tour z Midnight Oil.Revival garażowego rocka ala Detroit,Australia zwdzięcza Celibate Rifles, The Lime Spiders i The Hitmen.
W latach 90-tych niezależny rock z jego różnymi odmianami , stał się bardziej popularny na świecie,zwłaszcza grunge.Podobnie jak w innych krajach nastąpił powrót popularności festiwali muzycznych.Tak było z Big Day Out ,którego historia zaczęła się w Sidney w 1992r i dzięki któremu udało się zbudować kariery wielu australijskim zespołom,jak również zaprezentować międzynarodowych artystów lokalnej publiczności.Mowa tu o Falling Joys z Canberry; Regurgitator, Powderfinger, Screamfeeder i Custard z Brisbane, The Living End, Dirty Three, Magic Dirt oraz Meanies z Melbourne; Jebediah z Perth, RatCat, Clouds, You Am I , Whitlams, The Crystal Set z Sydney, a także Silverchair, który zaczynał jako nastoletnie kombo w Newcastle, odkryte nastepnie przez Triple-J i od tego czasu stając się jednym z najbardziej popularnych australijskich zespołów wszechczasów.
Największym sukcesem komercyjnym w latach 1990 był electropopowy duet Savage Garden.W 1996r eksplodowali dzięki swoim hitom na rynkach Australii,Azji,Europy i Ameryki.Byli pierwszym zespołem od czasu Men At Work,który miał #1 na liście bestsellerów Billboard,a ich album Affirmation sprzedał się w USA w 5mln egzemplarzy.Mimo,że hip-hop stał się popularny w Australii to praktycznie żaden z wykonawców tego nurtu nie stał się gwiazdą.
Zainteresowanie australijczyków rockiem nigdy nie wygasło,mimo entuzjazmu dla muzyki tanecznej końca lat 90-tych. Kilka australijskich zespołów rockowych odniosło międzynarodowy sukces w Europie i USA. Godnymi uwagi są The Vines, który zdobył uznanie w Wielkiej Brytanii zanim stał się znany w Australii, The Butterfly Effect, oraz Jet. Jet, będący pod wpływem zespołów lat 60-tych takich jak the Beatles i The Rolling Stones,uzyskał wielki sukces komercyjny sprzedając 3 mln sztuk singla "Are You Gonna Be My Girl" w USA dzięki wykorzystaniu go w reklamie iPod-ów firmy Apple.Inna grupa- Wolfmother,grajaca hard rocka spod znaku Black Sabbath i Led Zeppelin zdobyła w 2007r nagrodę Grammy za singiel "Woman".

Jim Davidson

Jim Davidson-bandleader,ur. 6.08.1902r w Balmain, Sydney,jako drugi syn Alexandra Davidsona,kucharza z restauracji z Nowej Zelandii i jego żony Mabel,pochodzącej z Anglii.Jego dziadek ze strony matki wspierał jego zainteresowanie muzyką, biorąc go na koncerty amerykańskiego kapelmistrza Johna Philipa Sousy podczas jego turnee po Australii w 1911.
Po ukończeniu szkoły w wieku 14 lat, znalazł pracę u producenta mydła Lever Bros Inc,jednak to wszystko było środkiem do celu jakim była muzyka.Wymienił swój kornet na perkusję grając w orkiestrze tanecznej.
W dniu 8 lutego 1928r poślubił Gertrude Davidson Madeline Kitching w kościele St Thomas w Anglii, rozwiedli się w 1935 roku. Wstąpił do orkiestry Jimmy Elkinsa w połowie 1920r i po jego rozwiązaniu w 1928 roku grał w restauracji Ambasador, dopóki nie została ona zniszczona przez pożar w 1931 roku.Znaczącym był koncert w Café Hillier w sierpniu 1932r-czasami opisany jako pierwszy koncert jazzowy w Sydney.Otwarte w sezonie zimowym Sudney Palace Royal przyciągało na ich koncerty nieraz po 10.000 widzów.Regularne transmisje radiowe z tych koncertów powiększyły jeszcze grono jego sympatyków.Wytwórnia Columbia nagrała jego najpopularniejsze utwory na 78-obrotowych płytach jak "Shuffle Off do Buffalo" i "Forty Second Street" w około 100.000 nakładzie.
7 czerwca 1935r ożenił się z Marjorie McFarlane w Melbourne.
Po podpisaniu umowy z Australian Broadcasting Commission koncerty jego orkiestry trafiły do sieci radiowej w całej Australii.Jim Davidson ABC Dance Band, z Jimem Gussey'em trębaczem, wokalistką Alice Smith i puzonistą i aranżerem George Trevare, stał się najbardziej popularnym zespołem muzycznymw tym kraju. W okresie 1937/39 zespół odbył trzy międzynarodowe turnee, z różnymi artystami jak: Bob Dyer , Tex Morton i Gladys Moncrieff .
W dniu 30 maja 1941 Davidson został mianowany honorowym porucznikiem w Australian Imperial Force.Wyprodukował, wyreżyserował i poprowadził orkiestrę podczas widowisk, zorganizowanych dla żołnierzy na Bliskim Wschodzie i Azji Południowo-Zachodniego Pacyfiku.Doszedł do stopnia pułkownika zanim został przeniesiony do rezerwy oficerów w październiku 1947 roku. Urażony odrzuceniem swojej kandydatury na stanowisko dyrektora rozrywki w ABC,podjął ofertę pracy na stanowisku dyrektora produkcji dla Tivoli, a wkrótce po tym w Harry Wren Enterprise.
Davidson w 1947 roku dołączył do British Broadcasting Corporation w Londynie,gdzie przyjechał razem ze swoją żoną.Ocenia się, że wyprodukował około 3500 audycji na żywo w radio, a wśród nich historyczny koncert The Beatles w Royal Albert Hall w kwietniu 1963 roku,na krótko przed przejściem na emeryturę we wrześniu tego roku.Po powrocie do Australii w 1964 roku, Davidson był rozczarowany, że chociaż Australijczycy pamiętali jego sukcesy jako lidera zespołu, nie byli oni świadomi jego osiągnięć w Anglii.Davidson zajął się sprawami domowymi najpierw w Sydney a natępnie w Nowej Południowej Walii.Jim Davidson zmarł w dniu 10 kwietnia 1982 r. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
We're gonna hang out the washing [On The Siegfried Line]	Jim Davidson and His A.B.C. Dance Band	01.1940	5[4m]	-	Regal Zonophone G 23 889	-
The man with the mandolin	Jim Davidson and His A.B.C. Dance Band	01.1940	4[5m]	-	Regal Zonophone G 23 889	-
Over the rainbow	Jim Davidson and His A.B.C. Dance Band	01.1940	4[6m]	-	Regal Zonophone G 23 890	-
Wishing [Will make it so]	Jim Davidson and His A.B.C. Dance Band	01.1940	10[1m]	-	Regal Zonophone G 23 816	-
We're off to see the wizard	Jim Davidson and His A.B.C. Dance Band	02.1940	14[3m]	-	Regal Zonophone G 23 890	-
There'll always be an England	Jim Davidson and His A.B.C. Dance Band	06.1940	7[4m]	-	Regal Zonophone G 23 859	-
Careless	Jim Davidson and His A.B.C. Dance Band	06.1940	12[2m]	-	Regal Zonophone G 23 977	-
Bluebirds in the moonlight	Jim Davidson and His A.B.C. Dance Band	07.1940	20[1m]	-	Regal Zonophone G 23 979	-
The creaking old mill on the creek	Jim Davidson and His A.B.C. Dance Band	11.1940	11[3m]	-	Regal Zonophone G 23 978	-
Make-believe Island	Jim Davidson and His A.B.C. Dance Band	01.1941	14[2m]	-	Regal Zonophone G 24 167	-

Frankie Davidson

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I care of you	Frankie Davidson	05.1960	56[12]	-	W&G WG-SL 933	-
Just for Today / Detour	Frankie Davidson	01.1961	56[4]	-	W&G WG-S 1074	-
Yabba dabba doo	Frankie Davidson with The Sapphires	12.1961	42[11]	-	W&G WG-S 1331	-
Have you ever been to see king's cross	Frankie Davidson	05.1962	4[20]	-	W&G WG-S 1418	-
Broken wings	Frankie Davidson	01.1964	83[5]	-	W&G WG-S 1799	-
Hector The Trash Collector	Frankie Davidson	05.1968	70[9]	-	Festival FK 2281	-
What a wonderful day to fall in love	Frankie Davidson	01.1969	86[1]	-	Festival FK 2580	-

Doris Day

Urodzona 3 kwietnia 1924 r. w Cincinnati (stan Ohio), naprawdę nazywa się Doris Kappelhoff. Dzięki ojcu "liznęła" trochę muzyki klasycznej, zawsze jednak chciała być tancerką. Wypadek samochodowy pokrzyżował te plany, dając młodej rekonwalescentce masę wolnego czasu: nie mogąc ćwiczyć swych wymarzonych pas - zaczęła uczyć s1ę śpiewu. Była pojętną uczennicą, w czym utwierdziła ją propozycja występów od bandlidera Barneya Rappa, z którego orkiestrą zaśpiewa w 1943 r. Day After Day, który również dał jej pseudonim artystyczny: Day.
Bardzo szybko o Doris Day zaczęły ubiegać się czołowe amerykańskie orkiestry taneczne - Boba Crosby'ego, Freda Waringa, Lesa Browna, George'a Sirava. Wspaniała Sentimental Journey w 1945 r. była dla piosenkarki przepustką do dużej firmy płytowej i na plan filmowy. W duecie z Buddym Clarkiem zaśpiewała dwa lata później swoje kolejne "złote" przeboje - Love Somebody i Confess, samodzielnie - w 1948 r, It's Magic, piękną piosenkę z jej pierwszego filmu Romance on the High Seas.
W następnym roku w Young Man with a Horn - filmowej biografii trębacza jazzowego Bixa Beiderbecke - Doris Day występuje u boku Harry'ego Jamesa i słynnego kompozytora Hoagy'ego Carmichaela. I'll See You in My Dreams to również filmowa opowieść o życiu twórcy przebojów - Gusa Kahna.
Rok 1954 przynosi aż trzy tytuły i trzy wspaniałe przeboje filmowe: western Calamity Jane, z którego pochodzi sławna Secret Love, Young At Heart z piosenką tytułową - wspólny sukces Doris Day i Franka Sinatry oraz Love Me or Leave Me - bodaj najciekawszą z biografii filmowych, w której Day kreuje postać głównej bohaterki, popularnej w latach dwudziestych śpiewaczki Ruth Edding. Ten film również ma udany przebój tytułowy -nie tylko Doris Day, lecz i Sammy'ego Davisa Juniora, jej ekranowego partnera.
Filmy są rozmaite, sukcesy również. Hitchcockowski "kryminał" z 1956 r. The Man Who Knew Too Much kończy się walczykiem Whatever Will Be, Will Be (Oue sera, sera), który filmowa żona dyplomaty, Doris Day, nuci swemu filmowemu dziecku w happy endzie powikłanej akcji. W Polsce poznaliśmy jej muzyczne, banalne komedyjki z lat sześćdziesiątych - Telefon towarzyski, za który otrzymała Oscara, Nie jedzcie stokrotek i Nie przysyłaj mi kwiatów oraz, najbardziej udany z wyświetlanych u nas - film dla dzieci Jumbo. Aktorka Roku 1960, Doris Day miała - na szczęście - dużo więcej ciekawych filmów, jak choćby Tea For Two, musical The Pajama Game, Midnight Lace i Lover Come Back.
W naszym kraju zrobiła karierę przede wszystkim jako piosenkarka wylansowana przez radiową "Rewię piosenek" Lucjana Kydryńskiego, dla którego zawsze pozostała "młodą blondynką, o niebieskich oczach i tysiącach piegów", szokującą słuchaczy "dziewczęcą świeżością i naturalnością swych interpretacji". Wielki sympatyk Doris Day, autor bestselleru Znajomi z płyt, tak w 1960 r. zakończył swój portret amerykańskiej piosenkarki i aktorki: "Tę młodzieńczość i prostotę Doris zachowała zresztą nadal i - nadal zachowała szaloną popularność".
Cóż, nic dodać, nic ująć - zwłaszcza że lista przebojów wylansowanych przez Doris Day mówi o niej wszystko: w 1951 r, A Guy Is a Guy, w 1952 - My Love and Devotion, a w duecie z Frankiem Lainem Sugar-bush (w Polsce śpiewany pt. Trzcina cukrowa- z akcentem na końcowe "a"), w 1953 - Hey, Mister Banjo, a razem z Johnnie Rayem Let's Walk Thata- Way, w 1954 -If I Give My Heart to You, w 1955 - Heady Willing and Able, w 1958 - Everybody Loves a Lover (w Polsce śpiewany przez Marię Koterbską jako Lunaparki), w 1962 - Lover Come Back to Me, w 1964 filmowy Move Over Darling.
Popularności nie odebrał Doris Day nikt - ani w latach pięćdziesiątych wspomniane wyżej konkurentki, ani później nowocześniejsze od niej Connie Francis, Nancy Sinatra i Vikki Carr (w 1967 r. przebój It Must Be Him). Pewnie, były wykonawczynie ambitniejsze, wszechstronniejsze, może nawet i ciekawsze od niej. Cóż jednak zrobić - ona okazała się najpopularniejsza.
W latach sześćdziesiątych wielką pomoc w karierze artystycznej Doris Day okazał jej... syn, zdolny producent płytowy Terry Melcher, znany i ceniony na amerykańskim Wybrzeżu Zachodnim. To jemu zawdzięcza swą sławę świetna grupa Paul Revere and the Raiders, przeboje z lat 1963—71 zespołu The Byrds są dziełem właśnie Melchera producenta. W połowie lat siedemdziesiątych Melcher patronował działalności studyjnej m.in. Davida Cassidy'ego. Jako wykonawca współpracował z firmą płytową Franka Sinatry - Reprise (w 1973 r. longplay Terry Melcher).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
My dreams are getting better all the time/He's home for a little while	Les Brown with vocal by Doris Day	09.1945	1[8m]	-	-	[written by Mann Curtis/Vic Mizzy ][piosenka z filmu "In society"]
Sentimental journey/Twilight time	Les Brown with vocal by Doris Day	04.1946	12[2m]	-	-	[written by Les Brown/Bud Green/Ben Homer ]
Till the end of time	Doris Day	09.1946	8[4m]	-	-	-
You won't be satisfied [Until you break my heart]/Come to baby,do!	Les Brown with vocal by Doris Day	10.1946	12[2m]	-	-	[written by Freddy James/Larry Stock ]
Love somebody/Confess	Doris Day & Buddy Clark	12.1948	2[13]	-	Columbia DO 3191	[written by Alex Kramer/Joan Whitney ]
Put ‘em in a Box, Tie ‘em With a Ribbon	Doris Day	05.1949	1[14]	-	Columbia DO 3247	-
It's magic/That certain party	Doris Day	05.1949	14[6];B:5[10]	-	Columbia DO 3279	-
Again / Everywhere You Go	Doris Day	09.1949	2[16]	-	Columbia	[written by Dorcas Cochran/Lionel Newman][piosenka z filmu "Road house"]
The River Seine/There's A Bluebird on Your Windowsill	Doris Day	10.1950	3[21]	-	Columbia DO 3357	-
I'll never sleep around again	Doris Day and Her Country Cousins	10.1950	13[5]	-	Columbia DO 3345	-
Bewitched / Imagination	Doris Day with The Mellomen	12.1950	1[21]	9[15]	Columbia	[written by Lorenz Hart/Richard Rodgers][piosenka z musicalu na Broadway'u "Pal Joey"][#50 hit for Betty Smith Group in 1958]
I Didn't Slip, I Wasn't Pushed, I Fell / Before I Loved You	Doris Day	03.1951	11[5]	-	Columbia DO 3378	[written by Eddie Pola/George Wyle ][produced by Mitch Miller ]
A load of hay	Doris Day	06.1951	9[8]	-	Columbia DO 3384	-
[Why did I tell you i was going to]Shanghai / My Life's Desire	Doris Day	02.1952	4[14]	-	Columbia DO 3453	[written by Milton DeLugg/Bob Hilliard][produced by Mitch Miller ]
My life's desire	Doris Day	06.1952	18[1]	-	Columbia DO 3473	-
A Guy Is A Guy / Who Who Who	Doris Day	07.1952	6[15]	-	Columbia	[written by Oscar Brand ][produced by Mitch Miller ][adaptacja żołnierskiej piosenki z czasów II wojny światowej "A gob is a slob"]
Every little moment [Has a meaning all it's own]	Doris Day	09.1952	19[1]	-	Columbia DO 3499	-
Sugar bush/How it lies,how it lies	Doris Day with Frankie Laine	10.1952	9[12]	-	Columbia DO 3522	[written by Josef Marais]
Ma Says, Pa Says/A Full Time Job	Doris Day-Johnnie Ray	05.1953	8[9];B:10[7]	-	Columbia DO 3567	-
When the red,Red Robin comes Bob,Bob,Bobbin' along	Doris Day	10.1953	20[1]	-	Phillips B 21047H	-
Mister Tap Toe / Your Mother and Mine	Doris Day	10.1953	4[16]	-	Columbia DO 3591	[written by Richard Dehr/Terry Gilkyson/Frank Miller ][produced by Mitch Miller ]
Let' s walk that-a-way	Doris Day with Johnnie Ray	11.1953	18[5]	-	Phillips B 21078H	-
A purple cow	Doris Day	01.1954	10[10]	-	Phillips B 21092H	-
Secret love/The Deadwood stage	Doris Day	08.1954	2[23]	-	Phillips B 21165H	[written by Sammy Fain/Paul Francis Webster ][Produced by: Ray Heindorf ][Piosenka z filmu "Calamity Jane"][#20 hit for Freddy Fender in 1975]
Blue Bells of Broadway/I Speak to the Stars	Doris Day	09.1954	16[6]	-	Phillips B 21276H	-
If i give my heart to you/Anyone can fall in love	Doris Day & Mellomen	12.1954	2[21]	-	Phillips B 21397H	[written by Jimmy Brewster/Jimmie Crane/Al Jacobs][Produced by: Mitch Miller ][#34 hit for Kitty Kallen in 1959]
If I were a bell/I've never been in love before	Doris Day	01.1956	14[19]	-	Columbia DO 3759	-
Ooh Bang Jiggilly Jang/Jimmy unknown	Doris Day	02.1956	23[9]	-	Coronet KP 002	[written by Bob Merill][Produced by: Mitch Miller ]
I' ll never stop loving you/Ten cents a dance	Doris Day	03.1956	30[13]	-	Phillips B 21622H	[written by Nicholas Brodszky/Sammy Cahn][Produced by: Mitch Miller ][piosenka z filmu "Love me or leave me"]
Whatever will be,will be [Que sera,sera]/I' ve gotta sing away these blues	Doris Day	08.1956	1[8][26]	-	Coronet KS 013	[written by Ray Evans/Jay Livingstone][Produced by: Mitch Miller ][piosenka z filmu "The man who knew too much"]
Something wonderful	Doris Day	09.1956	41[4]	-	Columbia DO 3798	-
Twelve o' clock tonight/Today will be yesterday tomorrow!	Doris Day	07.1957	42[2]	-	Coronet KS 146	[written by Pat Ballard][Produced by: Mitch Miller ]
Love in a home	Doris Day	11.1957	26[9]	-	Coronet KS 195	[written by Gene DePaul/Johnny Mercer ]
The party' s over/Whad' ja put in that kiss	Doris Day	05.1958	39[3]	-	Coronet [EP] KEP 076	[written by Betty Camden/Adolph Green/Jule Slyne][Produced by: Mitch Miller ][piosenka z musicalu "Bells are are ringing" wystawianego na Broadway' u]
Teacher' s pet/A very precious love	Doris Day	08.1958	20[19]	-	Coronet KS 245	[written by Joe Lubin][Produced by: Mitch Miller ][tytułowa piosenka z filmu ]
Everybody loves a lover/Instant love	Doris Day	10.1958	7[23]	-	Coronet KS 258	[written by Richard Adler/Robert Allen][Produced by: Mitch Miller ]
A very precious love	Doris Day	08.1959	99[2]	-	Coronet KS 305	[written by Patrice Fisher/Bob Roberts][Produced by: Mitch Miller ][tytułowa piosenka z filmu ]
Pillow talk	Doris Day	11.1959	90[4]	-	Coronet [EP] KEP 226	-
Move Over Darling / Twinkle Lullaby	Doris Day	04.1964	65[5]	-	CBS BA 221094	[written by Hal Kantner/Joe Lubin/Terry Melcher][tytułowa piosenka z filmu ]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
20 golden greats	Doris Day	01.1987	100[1]	-	J&B JB 282/-
Sentimental journey	Doris Day	03.1991	-	10[8][gold]	-/CBS 468262
The very best of Doris Day	Doris Day	081.1999	-	24[8][gold]	CBS 487 361

Smoky Dawson

Smoky Dawson -[ur. 19.03.1913r-zm. 13.02.2008r],prawdziwe nazwisko Herbert Henry Dawson,australijski muzyk country,będąc pierwszym w Australii śpiewającym kowbojem.Urodził się w Collingwood, Victoria i wychował na terenach wiejskich w Warrnambool , jego matka zmarła w młodym wieku, a jego ojciec był skłonny do przemocy, w wyniku czego przez kilka lat przebywał w sierocińcu.
W 1934r założył grupę Western i występował w radiostacji 3UZ. W 1941 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia i podróżował po Australii.Podczas II wojny światowej występował dla australijskich żołnierzy pełniąc służbę w Australian Entertainment Unit.Po powrocie z wojny ożenił się z Florencją "Dot" Cheers (w 1944), i wyjechał do Stanów Zjednoczonych ,gdzie grał i nagrywał w Grand Ole Opry w Nashville.
Po powrocie do Australii w 1952 roku występował w swoim radiowym show-The Adventures of Smoky Dawson, który pozostał na antenie przez dziesięć lat. W szczytowym okresie, show był transmitowany w 69 stacjach w całym kraju. Dot również miała własne audycje radiowe dla dzieci.
Jego długa kariera powodowała ,że cieszył się on dużą popularnością aż do śmierci.Wielokrotnie został honorowany za swój wkład do muzyki.W 1978 roku otrzymał Order Imperium Brytyjskiego za zasługi dla muzyki country. W 1983 roku został mianowany na Australian Country Music Roll of Renown.W 1988 roku pojawił się w dwóch odcinkach serialu australijskiego serialu Country Practice.
W 2005 roku został wpisany do Australian Record Industry Association Hall of Fame . Został on również uhonorowany w Stanach Zjednoczonych i otrzymał Honorową Nagrodę Grand Ole Opry.Jego kariera trwała ponad nagrywania sześć dekad. Jego ostatni album, został wydany w 2005 r., a Dawson stał się najstarszym nagrywającym wokalistą na świecie. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Smoky	Smoky Dawson	08.1976	83[3]	-	Dyna House CD 2032	-